Project Kwetsbare Jongeren op Walcheren

 

Sexting, grooming, sextortion, wraakporno, loverboys… er zijn dagen dat ik van mijn werk thuis kom en mezelf even af wil sluiten van deze boze buitenwereld.  Zo ook afgelopen dinsdag. Na een lange werkdag plofte ik uitgeput op de bank neer. De hele dag had ik al uitgekeken naar een ontspannen avondje op de bank voor de buis. Ik had het mezelf makkelijk gemaakt met een heerlijke afhaalmaaltijd waarvan ik stiekem al had geproefd onderweg naar huis. Nadat ik mezelf in mijn favoriete hoekje van de bank had genesteld, met mijn zalig ruikende maaltijd op schoot, zapte ik door de TV programmering heen: De wereld draait door,  Verkracht of niet, 40 dagen zonder seks en Mag ik je tieten zien?  Van verbijstering verslikte ik me bijna in mijn maaltijd.

 

Het lijkt alsof er geen ontkomen is aan onze ‘over geseksualiseerde’ cultuur. Onderweg naar huis rijdend had ik mijn autoradio uitgezet toen ik 3x naar een ander radiostation moest zappen om maar niet te hoeven luisteren naar de irritante reclame van secondlove.nl . Ik weet het: seks sells, maar wat mij betreft draait de wereld daadwerkelijk door.

 

Sinds 2015 leid ik als proces coördinator in het Veiligheidshuis Zeeland het project Kwetsbare Jongeren op Walcheren. De deelnemers in dit project (Drie Walcherse Gemeenten, Maatschappelijk Werk Walcheren en Politie Basisteam Walcheren) richten zich op ongewenst seksueel gedrag onder jongeren, hetgeen vaak onder plaats vindt drang, dwang, psychische of fysieke mishandelding.

 

Bij de start van dit project had ik me niet kunnen bedenken in wat voor wereld de huidige middelbare scholieren zich staande moeten houden. Inmiddels weet ik dat ik ieder 2 wekelijks overleg weer geconfronteerd kan worden met casussen of voorbeelden die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan. Want in de media lezen over meisjes die slachtoffer zijn van groepsverkrachtingen of mensenhandelaren is één ding. Een gezicht en beeldmateriaal van een dergelijk 13 jarig meisje voorbij zien komen is echt iets anders. Maar ook de telkens terugkerende verhalen van talloze meiden die op social media belaagd worden door jongens met de vraag of ze een foto van hun intieme delen willen sturen (uiteraard in andere bewoordingen), hen hoofd willen geven (orale seks voor degene die deze term nog niet eerder hebben gehoord) en allerlei andere seksuele voorstellen, maken me nog steeds ziek. En dan heb ik het nog niet over het ongelimiteerde kopieergedrag van keiharde porno wat door jongeren steeds normaler gevonden wordt. Bent u nog van gedachte dat seks iets met liefde te maken had, wake up! Vraag aan uw tiener eerst maar eens wat hij of zij onder seks verstaat. Grote kans dat alleen geslachtsgemeenschap onder seks valt binnen hun referentiekader. O ja, weet ook dit: hoofd geven is normaal, zoenen niet, dat is vies! Natuurlijk weet ik dat dit gelukkig voor veel jongeren niet geldt, maar toch, je zult zo maar denken, voelen, gedwongen voelen of opgevoed worden.

 

Sexting, het woord klinkt sexy, maar is in werkelijkheid verre van sexy. Inmiddels hebben we tientallen, nee honderden jongeren uit Walcheren besproken die hier negatieve ervaringen mee hebben opgedaan en beschadigd zijn. We proberen deze jongeren en hun omgeving passende hulp te bieden en waar nodig wordt er ook repressief opgetreden. Maar ik vermoed dat we slechts het topje van de ijsberg zien en het lijkt soms dweilen met de kraan open. Want hoe moeilijk is het om je tegen de overvloed aan seksistisch materiaal te wapenen als je vanaf groep 5 of 6 op de basisschool al een smartphone hebt, ouders steeds minder tijd voor je beschikbaar hebben, je gemiddeld op 11 jarige leeftijd voor het eerst geconfronteerd wordt met pornografisch materiaal en veelal zelf je weg moet vinden in deze jungle.  Dit alles terwijl je als tiener al zo onzeker bent over je lijf, je positie in de groep, op school, je vriendenkring. Hoe veilig was vroeger niet bij het ontdekken van onze seksualiteit, je kon je een foutje veroorloven, gewoon ontkennen dat iets was gebeurd was altijd mogelijk. Nu niet meer, bijna alles wordt digitaal vastgelegd, gedeeld en verspreid. Wat dat inhoudt? Denk maar even aan Patricia Paay…

 

Maar opgeven doen we zeker niet, er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Zeker ben ik blij met de projectmatige aanpak op Walcheren, maar we zijn er nog lang niet. Meer partners moeten aan tafel komen. Meer professionals, maar vooral ook ouders dienen deze problematiek te onderkennen. Niemand zou zijn ogen  hier nog voor mogen sluiten. Uiteindelijk zullen we net als bij de Westerscheldetunnel weer het licht in rijden en blij zijn dat we aan de andere kant zijn gekomen. Hoewel, dit hangt natuurlijk wel af aan welke kant je wilt staan of van welke (over)kant je komt…

 

Marieke Dekkers
Veiligheidshuis Zeeland