Vrijdagavond 17:52 uur. Met mijn collega’s van de Spoedeisende Hulp -in ziekenhuistermen SEH genoemd- eet ik snel nog even een boterham. De avonddienst verloopt tot dan toe vlekkeloos. Het is, zoals nagenoeg altijd op dit tijdstip, een komen en gaan van mensen. Ik zie allerlei typen patiënten voorbij komen. Een jongeman die met zijn gloednieuwe wielrenfiets onderuit is gegaan op het asfalt, een meisje die bij het zoeken naar Pokemons tegen een stilstaande auto is gefietst en een dame op leeftijd wiens heup gebroken is na een val van de trap. Casussen die dagelijks voorbij komen en waarbij ik samen met collega’s zo adequaat mogelijk eerste hulp aanbied.
Bovengenoemde voorbeelden zijn er legio. Er zijn echter ook diensten die je nooit van te voren ziet aankomen. Een ongeluk zit in een klein hoekje luidt het spreekwoord. Dit is dan ook zeker een waarheid als een koe. Vrijdagavond 21.27 uur. Mijn collega die de betreffende avond trieert (coördineren en plannen van de patiëntenstroom) krijgt telefoon via de meldkamer dat er een trauma patiënt onderweg is met een hoog energetisch trauma. De patiënt is met hoge snelheid tegen een boom gereden. Het ambulancepersoneel en de brandweer hebben de patiënt uit de auto bevrijd en de eerste zorg verleend. Dat wil zeggen; het geven van zuurstof, het plaatsen van een infuus, het toedienen van pijnstilling en het lichaam stabiliseren door middel van een vacuüm matras.
In verband met instabiliteit van de patiënt spoedt de ambulance zich naar de traumakamer van de SEH van het ADRZ in Goes.


Met mijn collega’s heb ik een aantal minuten om de traumakamer gereed te maken voor opvang van de patiënt. Dat wil zeggen; klaar leggen van infusie, het installeren van de level 1 (systeem waarbij verwarmd infuus of bloedproducten in hoge snelheid kunnen worden toegediend aan patiënt) en het opwarmen van de kamer. De triage verpleegkundige heeft inmiddels het nervecenter (oproepsysteem) uitgezet waardoor het traumateam binnen enkele momenten op de kamer aanwezig is zodat de patiënt kan worden opgevangen door middel van de ABCD methodiek. Na adequate opvang, stabilisatie en beeldvorming belandt de patiënt op de operatietafel, in verband met een breuk in het bovenbeen waar veel bloedverlies aan vooraf is gegaan.
Ik kijk op mijn horloge en zie dat deze avonddienst bijna ten einde is. Mijn collega’s die de nachtdienst werken zijn inmiddels gearriveerd. Een half uur later stuur ik mijn auto de A58 op, richting huis. Thuis op de bank laat ik mijn werkdag nog eens de revue passeren en kijk ik met een tevreden gevoel terug op de samenwerking tussen collega’s van diverse afdelingen.
Enkele dagen later staat er een middagdienst op het programma. Voor aanvang van mijn middagdienst zie ik de betreffende patiënt zittend in de rolstoel voor het ziekenhuis, genietend van het zonnetje. Op dat moment besef ik me dat we een dankbare taak hebben als SEH. Ik kleed me om en begin aan een nieuwe werkdag. Niet veel later gaat de triage telefoon…
Een SEH verpleegkundige
Benieuwd geworden hoe een traumaopvang in de praktijk gebeurd? Kom de 27e juli kijken in onze speciaal ingerichte traumakamer op de boulevard… Het team staat daar voor u klaar…